Om stipt 0.00 uur klonk zaterdag 16 juni in Amsterdam, Rotterdam, Nijmegen en Utrecht het startschot voor de Nacht van de vluchteling. Zo’n 5200 mensen maakten in het holst van de nacht een tocht van 40 kilometer om aandacht te vragen voor vluchtelingen en om geld op te halen voor noodhulp aan deze kwetsbare groep.

‘De tocht is een stil protest tegen het deel van de maatschappij dat het probleem niet wil zien of niet wil helpen’, met die woorden onderstreept Arjan Hehenkamp, adjunct-directeur van Stichting Vluchteling, het belang van deze actie. Want er wordt niet alleen geld voor noodhulp ingezameld. De inzameling gaat gepaard met de solidariteit, fysieke inspanning, het afzien en de ervaring van de lange tocht. Daarnaast wordt het vluchtelingenvraagstuk door deze actie weer goed op de kaart gezet.

 

Tegenreactie

Voor veel lopers is dat ook, naast geld ophalen, een belangrijke reden om mee te doen; om op een positieve manier awareness te creëren voor dit thema. Zoals Mirjam en Mike de Bruijn, die de route van Rotterdam naar Den Haag lopen. ‘Wij wilden graag meedoen aan dit positieve initiatief. De discussie over vluchtelingen in de maatschappij verhardt. Op deze manier willen wij een steentje bijdragen en een tegenreactie geven. Wij snappen dat je op zoek gaat naar een veilige plek en een beter leven. Onze bijdrage lijkt misschien een druppel op de gloeiende plaat, maar dat betekent niet dat we het dan maar hierbij moeten laten.’

 

De woorden van burgemeester Aboutaleb, net voor het startschot, sluiten daarop aan. ‘Onderschat je bijdrage niet. Eén zingende vogel is een zingende vogel. Een heleboel vogels vormen samen een orkest.’ Het effect van al die deelnemers bij elkaar wordt al snel duidelijk: zij zorgen deze nacht samen voor een opbrengst van ruim 1,6 miljoen euro.

 

Geen gevaar of angst

Een andere motivatie om mee te doen, is om te ervaren hoe het is om ’s nachts zo lang te lopen. Sommige bereidden zich voor op deze inspanning. Maar, waar de één juist wel traint, omdat je de afstand niet moet onderschatten, doet de ander het bewust zonder training. Vluchtelingen kunnen zich namelijk ook niet voorbereiden, zegt één van de deelnemers. Sterker nog, zelfs kinderen lopen mee en de omstandigheden zijn erbarmelijk waardoor het voor hen veel zwaarder is.

 

Hier dragen de lopers goede schoenen, hebben eten en drinken bij zich, zijn er rustpunten én het belangrijkste is, dat zij niet op de vlucht zijn en niet in gevaar verkeren. Daarnaast is er ook geen sprake van angst en onzekerheid, waar vluchtelingen wel mee om moeten gaan. De mensen die meedoen aan Nacht van de Vluchteling weten dat er bij de finish een ontbijtje en massage op hen wacht en een veilig thuis.

 

Een deel van de lopers blijkt de wandeling toch onderschat te hebben. In tranen, strompelend of met zichtbaar veel pijn aan hun benen en voeten bereiken ze de eindstreep. Zij hebben er dan tien, elf uur lopen op zitten. Het gebrek aan slaap maakt het ook extra lastig. Tegelijkertijd is dat precies wat sommigen willen, om zo te ervaren wat vluchtelingen meemaken.


Wereldvluchtelingendag

Vandaag is het Wereldvluchtelingendag. De Verenigde Naties hebben deze dag in het leven geroepen om elk jaar op 20 juni stil te staan bij vluchtelingen en aandacht te vragen voor het lot van deze kwetsbare groep. In Nederland wordt sinds 2010 door Stichting Vluchteling de Nacht van de Vluchteling gehouden. Noodhulpexperts van Stichting Vluchteling staan nu voor de lastige taak om uit te zoeken hoe en waaraan het geld van de Nacht van de Vluchteling wordt besteed. Zij onderzoeken waar het crisis is en waar de prioriteit ligt. De bestemming waar de opbrengst naartoe gaat wordt later bekend gemaakt.

 

Bewustwording

Sommigen deelnemers doen mee uit solidariteit en voor bewustwording. Zoals Mehmet Day, onderzoeker bij Kennisplatform Integratie & Samenleving. Hij liep de route van Nijmegen naar Arnhem en had meerdere momenten van bezinning tijdens de tocht. ‘Onderling heb ik met mijn vrienden en met andere deelnemers gesproken over vluchtelingen’. Om mensen te motiveren met elkaar in gesprek te gaan over dit thema staan er borden met vragen langs de weg. Zoals ‘hoeveel procent van de vluchtelingen is kind?’. Het antwoord kregen zij later op de tocht. Wat blijkt: 51 procent van de vluchtelingen is kind. ‘Dat is veel meer dan wij hadden verwacht,’ aldus Day.

 

Wegwijzers

De deelnemers worden op de route met hun neus op de feiten gedrukt. Voor hen is er een routebeschrijving, telefoon, bezemwagen en zijn er wegwijzers en bordjes met het aantal afgelegde kilometers. Je beseft dat voor vluchtelingen niet zo is. Want hoe zwaar het voor ons soms ook was, het komt niet in de buurt van wat zij meemaken. Desalniettemin was het een hele mooie tocht, door die bewustwording, het gevoel van solidariteit, de mooie omgeving en de sociale dimensie, aldus Day. ‘Want je hebt niet alleen contact met je vrienden. Je raakt in gesprek met andere deelnemers en wordt aangemoedigd om door te zetten. Dat zorgt voor nieuwe energie om door te gaan.’

 

Dat geldt niet voor de duizenden vluchtelingen die jaarlijks op de vlucht slaan, vervolgt hij. ‘Zij worden meestal niet met open armen ontvangen. Zij weten, in tegenstelling tot ons, niet hoe lang hun tocht gaat duren. Kortom, hoe zwaar de tocht misschien voor ons was, wij bevinden ons nog steeds in een luxe positie.’

Anderen bekeken ook

1 bijdragen van onze lezers

Deel ook jouw kennis, ervaring of mening
Wij hebben het zoooo goed, althans verreweg de meeste Nederlanders....wij zijn zo verrekte verwend en egoistisch dat we verleerd zijn écht te geven...zodat we dat ook voelen! Maatregelen zijn er niet en zullen ook niet komen, want het IK komt op de eerste plaats in onze steeds in individualistischer maatschappij. Korte termijn oplossingen...vergeet dat dus maar. LANGE-TERMIJN-OPLOSSINGEN hebben nog kans van slagen en ik doel dan op kinderen, jeugd, jongeren én hun ontwikkeling. Niet bij de ouders begint de verandering van de ontwikkeling van kinderen, maar langs de weg van bewustwording via een (nieuw) vak in het onderwijs dat kinderen van jongs af aan zelf leert nadenken over HOE JE MET MENSEN OM GAAT. Wij (ik ook) zijn immers besmet met het comfortvirus. Kinderen (nog niet. Het begint bij KINDEREN, Kinderen komen er immers altijd uit. Zie verder het artikel daarover hieronder.PERSOONLIJKHEIDSVORMING IN CURRICULUM ONDERWIJS Nieuw vak creëert sterkere jeugd én opener samenleving De maatschappelijke kloof is een feit! Iedereen wil erbij horen en iedereen wil zich laten horen, terwijl luisteren en communiceren ‘uit zijn’. Tallozen voelen zich te kort gedaan, buiten gesloten en vernederd; een gevoel dat als vanzelf leidt tot conflicten, agressie en strijd met als gevolg een samenleving vol eenzaamheid, wantrouwen, onverdraagzaamheid, controledwang, verharding en gebrek aan respect , begrip en acceptatie. Medemenselijkheid en empathie verdwijnen als sneeuw voor de zon. Waar contact en dialoog verdwijnen verdwijnt de verbinding tussen mensen en vervreemden zij van elkaar. Social media versterken dat proces. Ziehier ‘in a nutchell’ de wereld waarin jongeren vandaag de dag opgroeien. Een gezonde samenleving behoeft samenhang, contact, communicatie! Als je niet meer met elkaar praat dan kun je wel ophouden! En daar blijkt het met onze westerse beschaafde samenleving in rap tempo heen te gaan! In ruimte voor de vrije meningsuiting , luisteren en in communicatie ligt dan ook de oplossing van het probleem. Open mensen, open communicatie is een basisbehoefte voor een gezonde samenleving. Een samenleving is gebaad bij vrije, eerlijke en moedige persoonlijkheden; bij ontbreken daarvan glijdt een samenleving af en winnen primitieve reacties, buikgevoelens en egoïsme. Een dergelijke samenleving heeft een massief probleem. De feiten liegen niet. Er komen steeds meer kinderen met een alsmaar complexere persoonlijkheidsproblematiek. Kennis genoeg. Maar hoe beklijft kennis? Door deze te toetsen langs de weg van de vrije meningsuiting. In communicatie! Dar vergt gecontroleerde gelegenheid waar met waarde gesproken en geluisterd moet worden. Maar op dat gebied is er wat aan de hand! Waarden zijn naar de zijlijn verbannen en maken plaats voor aandacht trekken en prestatie. Op individueel niveau uit dit zich in de range tussen passieve eenzaamheid en grensoverschrijdend gedrag; tot ‘sociaal geaccepteerd suïcidaal gedrag’ aan toe. Dat laatste werd menig durfal fataal. Extreem, overmoedig gedrag begon ooit met buggy jumpen, vlak voor een trein durven oversteken etc. Structureel uit het zich in een hausse aan depressies, eenzaamheid, burn outs, angsten, complexe psychische problematiek tot loner- en outcast gedrag aan toe. Burgerongehoorzaamheid, hooliganisme en radicalisme zijn er op terug te voeren. Repressie en handhaving zetten vanwege de massaliteit van de problematiek geen zoden aan de dijk. De samenleving behoeft aan haar fundament andere, betere, voeding. In preventie ligt de oplossing. Het gaat om een andere mentaliteit, om betere persoonlijkheidsvorming, om zelf leren denken, om eigen meningsvorming, om leren goed te communiceren, om bewustwording. En vooral om …. jong beginnen. Renate Dorrestein zei ooit…ik heb het meeste geleerd van de vragen van kinderen ..…. Er is een dramatisch gebrek aan gewenste sociale interactie en aan kansen tot evenwichtige zelfontwikkeling. Respect, begrip, acceptatie, waardering en medeleven moeten geleerd worden (Gandhi). Het gaat om het integreren van waarden in het onderwijs. Omdat het euvel zich al decennia lang ontwikkelt is het thuisfront in zijn algemeenheid te zwak voor dit stuk persoonlijkheidsontwikkeling. School is de aangewezen plek. Denk daarbij aan een krachtige opwaardering van het groepsgesprek, dit onder leiding van inhoudelijk niet sturende krachten. Neutraliteit ten aanzien van ieder item is voorwaarde voor bedoelde ontwikkeling. Indoctrinatie verdraagt zich niet met de alsmaar mondig wordende burger noch met eigen meningsvorming zelf! Nederland kent het wettelijke recht op vrijheid, het zelfbeschikkingsrecht, en het gelijkheidsbeginsel; discussie daarover en het vormen van de erbij behorende waarden moet geleerd worden. Een meer inclusieve samenleving zal het resultaat zijn. Er is een massaal gebrek aan verbinding, aan authentiek contact, de dialoog is zoek. Niet ondenkbaar is dat dat proces startte toen het kind naar binnen werd verbannen en de auto de sociale ruimte en daarmee alle speel- en ontwikkelingsruimte bezette. Het kind wil het leven spelenderwijs leren. Het verlies aan kwaliteit van samenleven is ernstig. De besmetting door sociale media en het verslavende en polariserende effect ervan is immens. Hoogste tijd het tij te keren en het probleem bij de kern aan te pakken. Bij het kind en diens ontwikkeling. Het kind centraal! Het kind moet weer kunnen groeien vanuit zijn eigen kracht. Volwassenen moeten het kind die ruimte geven. Niet meer en niet minder. Agressiekanalisatie vereist per definitie ruimte! De letterlijke en figuurlijke ruimtes werden geweld aangedaan. Auto en verkeer vernielden de directe leefomgeving en daarmee het ontmoetingsklimaat en talloze ouders zijn zelf reeds slachtoffer van invloeden van buitenaf. Het antwoord moet gezocht worden in het onderwijs, zoals de Humanistische Schule in Fuert/Duitsland, al bewees. Persoonlijkheidsvorming werd daar zelfs het belangrijkste vak! Het gaat om het stimuleren van situaties waarin het kind zich kan laten horen en zien, zijn/haar mening kan geven. Daar begint de verandering! Het gaat om leren praten, durven praten, kunnen praten. Het gaat om communicatie en dialoog. Kinderen vinden elkaar namelijk altijd! Kinderen hebben kennelijk van nature ook een moreel kompas. Dát structureel realiseren zal de maatschappij geen windeierenleggen; jong geleerd is immers oud gedaan! Het onderwijs, waar anders, behoort er een ongelooflijk belangrijke taak bij te krijgen in de vorm van een nieuw vak dat de persoonlijkheidsontwikkeling van het kind beoogt. Het is zaak jongeren een vak aan te reiken waar ervaren en geleerd wordt hoe goed te communiceren, waar van jongs af aan geleerd wordt dát en hoe je je kunt uiten alsmede het belang van luisteren. Het zal kinderen helpen bij hun mentale, morele, sociale ontwikkeling, hun assertiviteitsvorming, hun gevoel van eigenwaarde, van gelijkwaardigheid en weerbaarheid. Het begrip voor de ander dat daardoor ontstaat is ook hét antwoord op pestgedrag. Dat dit positief zal doorwerken op het eigen bewustzijn en op belangrijke maatschappelijke items zoals veiligheid, integratie, racisme, discriminatie en leefbaarheid staat buiten kijf. Nu versnippert de samenleving; verbinding is een structureel probleem. Kinderen moet geleerd worden te praten, te luisteren, met doorgronden als doel en niet het conflict(gesprek. Dat concludeerden ook de 16 filosofen van het Filosofisch Kwintet 2015 met als thema ‘vrijheid van meningsuiting’. Er is enorme behoefte aan ‘spreekrecht’ voor kinderen, aan een verplicht vak waarbinnen jongeren leren te communiceren. Een nieuw vak waarbinnen de eigen meningsvorming en daarmee de persoonlijkheidsvorming de juiste ruimte en begeleiding krijgen. Een nieuw vak dat vakken als maatschappijleer en burgerschapskunde overstijgt en als continu proces een krachtige status krijgt. Een vak dat bovenal de belevingswereld van kinderen als startpunt neemt. Voor kinderen van 4 tot tenminste 18 jaar. De ontwikkeling van de eigen mening is een VN-kinderrecht*. Een dergelijke benadering van de persoonlijkheidsvorming als vak vergt openbaar onderwijs, omdat het gespeend dient te zijn van iedere vorm van indoctrinatie. Dit impliceert vernieuwing van de onderwijswet van 1917, daar die wet ruimte biedt aan sturende ideologieën. Dat laatste botst ook met de kern van het VN verdrag*. Wij leven in het vrije westen. Kinderen moeten per definitie slechts geïnformeerd en begeleid worden opdat zij op jong volwassen leeftijd zelf in staat zijn te kiezen. Met name religies zouden deze ontwikkeling van kinderen moeten onderschrijven en aangaande hun dogma’s een ware pas opzij moeten zetten. Ontwikkeling Rond het achttiende levensjaar mag de jongere huwen, stemmen en auto rijden. Tot die leeftijd is alles een leerproces. Jongeren behoeven daartoe de vrije ruimte en kansen (VN Verdrag*). Tot die leeftijd is de jongere gebaat met informatie, ervaring en begeleiding op gebieden als waarden, mensenrechten, ideologieën, religiën en levensbeschouwingen. Het gaat niet om leren vanuit het verstand, maar vanuit het gevoel. Optimaal diepgeworteld resultaat ontstaat dan ook als gesprekken volledig starten vanuit en op het niveau van de belevingswereld van kinderen. Informatie over onderwerpen kunnen gevoed worden door moderne media of door een objectief onderwijspakket en dient gespeend te zijn van iedere vorm van indoctrinatie. Leerkrachten (of coaches of ouders) dienen zich te conformeren aan het doel, de ontwikkeling van de eigen mening. Zij sturen het gesprek slechts op orde en regels, zodat indoctrinatie en uitsluiting structureel uitgesloten wordt. Leve het kind! Marcel Roomans, onderzoeker socialisering van agressie. * Art 14 VN verdrag rechten het kind...de staten die partij zijn eerbiedigen het recht van het kind op vrijheid van gedachte, geweten en godsdienst…dienen het kind te leiden in de uitoefening van dit recht op een wijze die verenigbaar is met de zich ontwikkelende vermogens van het kind… kinderen mogen niet gedwongen of verplicht worden een bepaald geloof te hebben, niet door hun ouders en niet door de regering.

Jouw bijdrage

3 + 3 =
Geef het antwoord op deze rekenoefening. Voorbeeld voor 1+3: voer 4 in.