Als je hem belt, denk je een geboren en getogen Nederlander aan de lijn te hebben. Jawad Alzawahra (24) is zes jaar geleden vanuit Syrië gevlucht en sindsdien werkt hij keihard om Nederland te doorgronden. Met succes: een baan, een hondje, een vriendin en sinds kort ook stemrecht. Alleen het maken van échte vrienden blijft een pittige klus. In het KIS magazine 'Gezien!' vertelt Jawad over zijn proces van inburgeren in Nederland. 

‘Je spreekt me op een bijzonder moment: morgen is mijn ceremonie tot naturalisatie, dan ben ik officieel Nederlander. Vanaf morgen mag ik stemmen, kan ik verandering brengen in dit land.  Vanaf morgen kunnen jullie me niet meer wegsturen haha. Dat het zover is, geeft me een voldaan gevoel: het is gelukt! Het voelt als het begin van een nieuwe periode. Ik voel me thuis in Nederland. Ik heb hier een thuis opgebouwd. Ik woon al 4,5 jaar samen met mijn Nederlandse vriendin en we hebben onlangs een hondje geadopteerd. We hopen binnenkort een huis te kunnen kopen, maar dat is moeilijk in deze tijd.’

Een snelle start

‘Ik kreeg mijn verblijfsvergunning binnen 1,5 maand, omdat ik nog net minderjarig was toen ik naar Nederland kwam. Daardoor kwam alles in een versnelling. Ik kon gelijk fulltime met school starten. Dat is echt een groot voordeel als je je leven opnieuw moet opbouwen. Want ik hoor van veel mensen dat het juist in die beginperiode fout gaat, omdat ze heel lang in een azc moeten wonen en lang in onzekerheid leven over hun verblijfsvergunning. Het gaf me een rustig gevoel dat ik die verblijfsvergunning direct kreeg. Het helpt dat je hoort: je mag hier blijven dus ga maar kijken naar je toekomst hier. Ik was vastbesloten direct te gaan werken en vrienden te maken.’

Mijn belangrijkste les aan nieuwkomers is: accepteer dat je toekomst in Nederland ligt, en zorg dat je realistisch bent in je verwachtingen

Gesloten kringetjes

‘Ik heb direct Nederlandse vrienden gemaakt. Nou, vooral kennissen dan. Want vrienden maken in Nederland is heel moeilijk. Iedereen heeft zijn eigen kringetje al gebouwd: van de universiteit, van het sporten of wat dan ook. Ik zou Nederlanders willen adviseren: open je kring. Neem me mee naar de kroeg met je vrienden, laat me zien waar jullie sporten, wat jullie in het weekend doen, welke nummers jullie zingen bij karaoke. Dat gebeurt niet. Als ik mensen spreek, vinden ze dat leuk en ze vinden het zo knap wat ik heb bereikt. En ze willen best een keer een biertje drinken, als ze tijd hebben. Maar ze nodigen me niet zomaar uit in hun persoonlijke leven, in hun vriendengroep.’

Hollandse liedjes 

‘Ik ben nu al vijf jaar samen met mijn vriendin, en dat heeft me enorm geholpen. Ze is taaldocent dus vandaar dat ik accentloos spreek. Ze komt uit Brabant en haar eigen accent is sterker haha. Via mijn vriendin heb ik veel Nederlands kunnen oefenen, bijvoorbeeld op verjaardagen. Maar ik wil ook leren hoe Nederlanders leven en denken. En dat kan via hun muziek. Daarom luister ik veel Nederlandstalige liedjes. Dan leer je niet alleen de taal, maar ook hoe mensen van elkaar houden, hoe ze elkaar haten, verlaten en hoe ze tegen hun ouders spreken. Het liedje ‘papa’ van Stef Bos vind ik heel mooi.’

Vrienden maken in Nederland is moeilijk: iedereen heeft zijn eigen kringetje al opgebouwd

Vanaf nul

‘Vanaf dag één heb ik de instelling gehad: ik ben nu hier en ik ga hier mijn toekomst opbouwen. Ik had nog geen diploma’s, dus ik wist dat ik vanaf nul moest beginnen. En wat is nul in Nederland? De Mbo Entree-opleiding. Andere vluchtelingen zeiden: ‘Waarom doe je dat, daar ben je veel te slim voor. Waarom word je geen dokter of rechter?’ Ik weet dat Entree voor mij een laag niveau is, maar als je nog geen boek kan lezen in het Nederlands, moet je ergens beginnen. Ik heb Mbo 1, 2 en 3 doorlopen. Mijn belangrijkste les aan nieuwkomers is: accepteer dat je toekomst in Nederland ligt, en zorg dat je realistisch bent in je verwachtingen. Ik had die acceptatie gelijk: ik bén niet nul, maar ik ga vanaf nul beginnen.’

Dit interview verscheen in het magazine 'Gezien!', waarin KIS inspirerende verhalen van gemeenten en organisaties rond inburgering verzamelde. Lees het hier!

Onafhankelijkheid 

‘Ik heb altijd gewerkt. Ik snap niet hoe sommige vluchtelingen zeggen dat ze geen werk kunnen vinden, terwijl er overal werknemers nodig zijn. Ook als je geen Nederlands spreekt, kan je werken. Ik heb nooit een uitkering gehad. Dat is heel belangrijk voor mij. Het geeft me zelfvertrouwen dat ik financieel vrij ben. Ik heb niks met instanties, ik wil onafhankelijk zijn. Van de gemeente moet je van alles, dat zie ik bij mijn ouders. En je kan wel hulp krijgen van een organisatie, maar die hulp stopt ook weer. Ik ben dankbaar als een instantie helpt met een brief van de gemeente, maar dat is niet wat mijn leven is. Mijn leven is contact met mensen, sporten, met iemand kunnen praten. Ik ben blij dat ik via mijn werk, via volleybal en via mijn vriendin mensen heb leren kennen.’ 

Foto's door Mladen Pikulić

Anderen bekeken ook

  • ‘Gezien!’, want je bent pas onderdeel van de samenleving als je gezien wordt. Gezien door je nieuwe buren. Maar ook dat gezien wordt wat je hebt te...
    Bekijk