Zij, Jurenne Hooi, een zwarte vrouw met haar roots in Curaçao en ik, een witte vrouw met mijn roots in Zuid-Limburg. Onze wegen kruisen elkaar aan de Keti Koti Dialoogtafel. Het is een indringend gesprek over onderwerpen die niet vanzelfsprekend gedeeld worden. Haar verhaal heeft mij er nog eens van doordrongen dat wat voor mij vanzelfsprekend en normaal is, dat voor vele anderen niet is.

Als witte Nederlander weet ik niet hoe het voelt als je gediscrimineerd wordt om je huidskleur of afkomst of als mensen je niet serieus nemen, met uitzondering van wat flauwe grappen over Limburgers. Ik weet ook niet hoe het voelt als mensen je frustratie en pijn daarover wegwuiven met opmerkingen als ‘dat is toch al lang geleden’, ‘zo erg is het toch ook niet’ of ‘je kan toch wel tegen een grapje?’. Of erger nog: je verwijten dat je in een slachtofferrol kruipt.

Ik weet niet hoe dat allemaal voelt omdat ik dit ook niet meemaak. Wat zou ik doen als dat wel zo was? Hoe zou ik reageren als ik elke keer mijn ID zou moeten laten zien zonder dat daar een reden voor is? Of hoe ik zou reageren als ik weer de discotheek niet in mocht ‘vanwege mijn schoenen’ terwijl mijn witte vrienden met dezelfde schoenen er net wel in mochten? Of als ik niet aan een stageplek kom vanwege mijn naam? Of elke keer weer de pineut ben bij een ‘random’ controle bij de zelfscankassa terwijl mijn witte collega’s me verbaasd aankijken als ik hierover vertel?

Ik zou woest worden. Ik zou het niet pikken.

In zijn wereld is een valse, 'Hollandse' naam gebruiken normaal, zei hij

Maar afgelopen week was ik in gesprek met een groep Turks- en Marokkaans-Nederlandse jongeren. En zij lijken het wel te pikken. Zo vertelde een jongen dat hij als callcenter-agent bewust een ‘Hollandse’ naam gebruikt omdat klanten anders meteen de hoorn opleggen en hij vervolgens zijn target niet haalt. Ik wist niet dat dit überhaupt speelde en schrok van zijn berusting. In zijn wereld is dit normaal, zei hij tegen mij.

In het gesprek met deze jongeren kwamen nog veel meer van dit soort voorbeelden naar boven die voor hen ‘normaal’ zijn geworden. Geen wonder dat het SCP-rapport concludeert dat veel van hen zich niet geaccepteerd voelen in Nederland.

In mijn werk lees ik veelvuldig rapporten en artikelen over uitsluiting en discriminatie. Maar pas door in gesprek te gaan met deze jongeren en te luisteren naar hun verhalen raakt het mij écht. En ben ik daadwerkelijk in staat om me in hem te verplaatsen. Om in te voelen. Net zoals ik het ervoer tijdens het gesprek met Jurenne Hooi. Ik zou iedereen aanraden om het gesprek te durven aan te gaan. Ook als het ongemakkelijk voelt. Ook als het onderwerpen zijn waar we misschien liever niet over praten. Zoals over ons gedeelde slavernijverleden.

 

De stichting Keti Koti Dialoog Tafel is in 2012 in het leven geroepen om witte en zwarte Nederlanders door middel van dialoog te betrekken bij de jaarlijkse herdenking van de afschaffing van de slavernij op 1 juli 1863. Er wordt stilgestaan bij de gevolgen die het slavernijverleden nog altijd heeft op onderlinge zwart/wit-relaties. Door middel van dialoog worden verbindingen gecreëerd die noodzakelijk zijn om de vaak pijnlijke onderwerpen bespreekbaar te maken.

Anderen bekeken ook

1 bijdragen van onze lezers

Deel ook jouw kennis, ervaring of mening
Dankjewel voor dit artikel over een ontmoeting en stimulerend gesprek op Keti Koti. Zulke ontmoetingen zijn van groot belang, want het zou heel uitzonderlijk zijn wanneer je je in de ander kunt verplaatsen zonder de zaken ooit van zijn of haar perspectief te hebben gezien. Dat er mensen zijn die een dikke huid ontwikkelen is mooi, maar dat is natuurlijk niet de oplossing van het probleem. https://www.tumba.nl/p/Melden/tumba%7c3e754100-e262-4fdc-9c98-db8ab6c931bb/

Jouw bijdrage

1 + 11 =
Geef het antwoord op deze rekenoefening. Voorbeeld voor 1+3: voer 4 in.