Gastblog

Het is tijd voor visionair leiderschap

Blog - 26 juni 2018

Statistieken zijn onschuldig. Maar aan de conclusies die eruit getrokken worden, kan een luchtje zitten. Dat is niet anders bij het laatste advies van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) over de verscheidenheid naar herkomst. De fijnproevers van dikke rapporten hebben twee opties: een mening vellen op basis van de statistieken of de conclusies van de onderzoekers met een korreltje zout nemen.

Ik laat de statistieken voor wat zij zijn. Hoewel ik me altijd afvraag waarom die onderzoeken mijn mailbox nooit bereiken! Zou ik de enige ‘verdikker’ van genoemde verscheidenheid zijn waarvan de mening door de onderzoekers irrelevant is verklaard? Ik zal er waarschijnlijk nooit achter komen. Zeg ik iets nieuws als ik verklaar dat ik me op mijn gemak voel in een - in WRR jargon - niet mono-culturele omgeving?
En nu de conclusie. Die is helder: verscheidenheid is (kan) een probleem (zijn). Daarom de waarschuwing: ‘let's make Borselen great again! Voor de muren zijn we al te laat maar laten we alsjeblieft iedereen goed behandelen'. Sympathiek. Heel sympathiek zelfs. Lees: er is te veel aandacht voor de groepen die voor die hoge verscheidenheid zorgen en minder voor de ‘gevestigden’, wat tot een gevoel van verlies kan leiden.

Maatwerk

Serieus. Een grote verscheidenheid (naar herkomst of toekomst) kan gemakkelijk leiden tot de ontploffing van elk systeem dat maatwerk privilegieert. Om dat te kunnen zien, hoef je geen genie te zijn. De ziekelijke en bijna kinderlijke voorkeur voor maatwerk in Nederland (in tegenstelling tot doelgroep beleid) maakt dat besturen een complexe zaak is geworden. En de natuurlijke neiging om complexe zaken in stukjes te snijden en er projectjes van te maken (lekker overzichtelijk) vertaalt de armoede van de bestuurscultuur in Nederland. Daardoor krijgen klagers meer aandacht in de publieke ruimte dan mensen die de complexiteit willen blijven herkennen.

Dus, hogere verscheidenheid kan best wel een probleem zijn maar zoals de WRR zelf het zegt: de oplossing ligt in de ‘non-discriminatie’ van de bewoners. Non-discriminatie is alles behalve maatwerk. One size fits all. Misschien ligt hier het begin van een antwoord op de niet duidelijk geformuleerde 'kwestie'. In een land waar de uitzondering (maatwerk) de regel is, is elke poging om algemeen beleid te ontwikkelen een crime. Wat dat betreft is de waarschuwing van de WRR niet ongegrond.

Beleid, missie dan wel visie (niet bepaald de sterkste kant van onze politieke leiding) en de benodigde inspiratie zijn broodnodig voor iedereen loyaal wil zijn aan de vlag (je maintiendrai). Niet de hoge verscheidenheid is het probleem, maar de afwezigheid van leiderschap om van Kees, Peter, Achmed en Kongolo een onverdeelbaar volk van ons o zo mooie kikkerland te maken.
Het is tijd voor visionair leiderschap. Dat vraagt meer dan een uit de klei getrokken beleid. Verbinding is nodig.

 

Trefwoorden: 

Anderen bekeken ook

Gemeenten en andere organisaties moeten beter zicht krijgen op de diversiteit en verscheidenheid van burgers binnen de eigen gemeente. Ze moeten kennis over  de lokale diversiteit ontwikkelen en op een toegankelijke manier beschikbaar maken. Dat stelt de WRR, de Wetenschappelijk Raad voor  het Regeringsbeleid in een deze week gepresenteerd advies met de titel ' De nieuwe verscheidenheid'.

Blogger

Paul Mbikayi
Paul Mbikayi is lid van de Raad van Advies van Kennisplatform Integratie&Samenleving.

Reageer