Culturen waarin scheiden niet of moeilijk gaat, zijn zeer divers. Huwelijkse gevangenscshap komt voor in Turkije, Marokko, Afghanistan, Irak, Egypte, Indonesië, Pakistan, Somalië, Suriname/Hindoestaans, de Filipijnen, Malta en onder Koerden. Er zijn zowel islamitische, joodse als orthodox-protestantse en katholieke slachtoffers.

Binnen de genoemde gemeenschappen lijden vrouwen meer gezichtsverlies bij een scheiding dan mannen. Dat kan een reden zijn voor vrouwen om niet te gaan scheiden. Vooral voor vrouwelijke huwelijksmigranten lijkt het moeilijk te zijn om uit een huwelijk te stappen, omdat zij doorgaans erg afhankelijk zijn van hun man en diens familie die hen naar Nederland hebben laten komen. De familiegerichte cultuur gecombineerd met het taboe op echtscheidingen kan binnen bijvoorbeeld Turkse, Marokkaanse, Irakese, Iraanse en ook de Hindoestaans-Surinaamse gemeenschappen bijdragen aan het fenomeen van ‘gedwongen samenblijven’ of ‘huwelijkse gevangenschap’.

Huwelijkse gevangenschap is het niet of moeilijk kunnen scheiden vanwege bijvoorbeeld religieuze voorschriften of druk van de familie of gemeenschap.

Anderen bekeken ook

  • Wanneer spreken we eigenlijk van huwelijksdwang en vanuit welke motieven wordt iemand gedwongen in het huwelijk te treden? Deze factsheet gaat...

    Bekijk